تنها

اگــــــــر مـــے بــیــنــــے هــنـــــــوز تــنــهــــــام ...

بـــــــﮧ خــــــاطـــــــــر عــشـــــق تــــــو نــیــســـت !!

مــن فــقـــــــط مـــــے تــــــرســـــــم ؛

مــــے تـــــــرســـــــم هـــمـــــــﮧ مــثـــــل تــــــو بـــــاشــــــنـد . . . !!

منو تــــو

منو تــــو
حتی در دلتنگی هایمان هم
شبیه هـــم نیستـــیم ،
تو جای مــرا با او پـــر می کنی

من جای خــودم را بـــا تــــــو....

عشق

گوگوش: تو زن داری؟
بهروز: نه بابا زنمون کوجا بود

گوگوش: نامزد داری؟
بهروز: رفتم خدمت برگشتم حامله بود

گوگوش: یعنی تا حالا عاشق نشدی؟
بهروز: اه نه بابا نه قربونت، بیگیر بخواب
عشق کدوُمه؟
اه انگُولکمُون نکن نذار یاد اون چیز‌هایی که نداریم بیوفتیم
مصبتو شکر، ما کجاییمو تو کجا؟

یه شب مثه فقیر فقرا بخواب ببین چه عالمی داره !

پـــایـیز

پـــایـیز اســت فصــل بـاران ،

راسـتـی پــاییـــز ؟!

مـــن بــارانــی تَــرم یــا تــــو ؟

تـــــو یـک فــــصـــل مـــی بـاری !

مــن امــــا ،

چــهـــار فـــصـــــل . !

میبـــارم...

در بسته

یوسف میدانست درها بسته است
اما بخاطر خدا حتی به سوی درهای بسته دوید
و همه درهای بسته برایش باز شد . . .
اگر تمام درهای دنیا به رویت بسته شدند
به سمت درهای بسته برو

زیرا که خدای تو و یوسف یکی ست . .!!

فال‌

فال‌مان هرچه باشد
باشد ...
حال‌مان را درياب !
خيال‌کن حافظ را گشوده‌اي و مي‌خواني :
« مژده اي دل که مسيحا نفسي مي‌آيد »
يا
« قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود »
چه فرق ؟
فال نخوانده‌ي تو

منم !

دستــانتــ را روے قلبمـــ بـــگـذار...

اینــــ بـــــار ڪــــہ آمــــدے دستــانتــ را روے قلبمـــ بـــگـذار...
تـــــا بفهمــے اینــــ دلــــ …
بــــا دیــــد نــــ تــــــــو نــمــے تــپـــد…

مــے لـــــــرزد …

آدم معمولی

ما آدم معمولیا وقتی دلمون میگیره

میریم لب پنجره

با یه لیوان چایی خیره میشیم به دور دستا،

احساس آرامش می کنیم...

سلامتی ما معمولیا

که نه "آرزوی" کسی هستیم

و نه "آویزون" کسی...!

گورِ پدر دقایق

ساعت اتاق را خوابانده ام !
.
بی کوک ، بدون باطری
تا حتی هوس یک ثانیه حرکت هم
به سرش نزند . . !
.
.
.
.
.
گورِ پدر دقایق !
.

بی تو بودن شمارش نمیخواهد . . .

پیـــر

دوسـت دارم یـڪ شبــﮧ، هفتــاد سـال پیـــر شـوم

در ڪنــار خیـابــانی بـایستـــم . . .

تـــو مـرا بـی آنڪــﮧ بـشنــاسی ، از ازدحـام تــلخ خـیـــابـان عبــور دهــے . . .

هفتـــاد ســال پیـــر شـدن یــک شبـــﮧ

بـه حـس گـــــرمــی دسـتـ های تـــو

هنــگامـی کـه مرا عبــور میـدهـی بــی آنـڪـﮧ بـشنــاســی،

مــے ارزد . . .!